Sveska stihova i dva-tri smela početka istorijskih i društvenih drama, ostali su u sanduku; skromni položaj činovničkog pripravnika napušten je. Žan Davil je postao novinar. Objavljivao je i stihove i književne prikaze, ali glavni posao mu je bila Ustavotvorna skupština. Svu svoju mladost i celo oduševljenje za koje je bio sposoban, on je unosio u opširne skupštinske izveštaje. Ali pod žrvnjem revolucije sve se mrvilo, menjalo i nestajalo, brzo i bez traga. Kao u snovima što biva, ljudi su prelazili kratko i neposredno od položaja na položaj, od časti do časti, od sramote do smrti, od bede do slave, samo jedni u jednom pravcu a drugi u drugom, obrnutom.

U tim neobičnim vremenima i pod okolnostima o kojima ćemo još govoriti, Davil je bivao naizmence novinar, pa vojnik, dobrovoljac u ratu u Španiji, pa činovnik improviziranog Ministarstva inostranih poslova upućivan u misije u Nemačku, zatim u Italiju, kod Cisalpinske Republike i Malteškog reda. Pa opet novinar i književni referent Moniteura u Parizu. I najposle, sada, generalni konzul u Travniku, sa zadatkom da otvori Konzulat, da stvori i razvija trgovinske odnose sa tim krajevima Turske, da pomaže francuskim okupacionim vlastima u Dalmaciji i da prati pokrete raje u Srbiji i Bosni.

Tako bi izgledao život ovog gosta Baruhove kuće kad bi trebalo da bude prikazan u nekoliko rečenica za neki kratak curriculum vitae.

Ali, sada iz ove čudne perspektive i neočekivanog trodnevnog zatvora, Davil je često i sam morao da učini napor pa da se tačno seti ko je i otkuda je, šta je sve bivao u životu i zašto je došao ovamo, i otkud to da povazdan premerava koracima ovaj crveni bosanski ćilim.

Jer dok je čovek u svom društvu i u redovnim prilikama, ti podaci iz njegovog curriculuma vitae znače i za njega samog važne delove i značajne prekretnice njegovog života.